Preminuo Bobby Tambling, legenda i rekorder Chelseaja

Smrt Bobbyja Tamblinga označava kraj jedne ere i gubitak jednog od najplodnijih i najcjenjenijih strijelaca u historiji fudbala.

Legenda Chelseaja, šampion u dresu Cork Celtica i doživotni ambasador igre koju je volio, Bobby je preminuo nakon duge bolesti u staračkom domu Care Choice Nursing Home u Montenotteu u 85. godini života.

Nakon što se godinama hrabro borio s teškim oboljenjem noge koje mu je ozbiljno ograničavalo kretanje, kasnije je obolio i od demencije, bolesti koja je, nažalost, pogodila mnoge njegove fudbalske savremenike.

Njegovu smrt duboko će oplakivati generacije navijača Chelseaja, ljubitelji fudbala širom svijeta, kao i hiljade ljudi koji su ga upoznali i cijenili u Corku, posebno u Crosshavenu, gdje je postao omiljeni član lokalne sportske zajednice.

Iako se mnogi veliki fudbaleri pamte po onome što su postigli na terenu, Bobby Tambling ostat će upamćen i po toplini, skromnosti i velikodušnosti koje su ga učinile dragim svima koji su ga upoznali.

Kao jedan od poznatih „Drakeovih pačića“ (Drake's Ducklings), Bobby je nastupao za školsku reprezentaciju Engleske, a Chelseaju se pridružio 1958. godine direktno iz njihove talentovane omladinske ekipe.

Prvobitno je igrao na krilu, ali se kasnije razvio u vrhunskog unutrašnjeg napadača, poznatog po izuzetnoj sposobnosti šutiranja, posebno snažnom lijevom nogom.

Godine 1963. postao je najmlađi kapiten u historiji Football League kada je predvodio Chelsea do plasmana u viši rang takmičenja.

Punih 47 godina bio je najbolji strijelac u historiji Chelseaja sa 202 gola u svim takmičenjima, sve dok ga 11. maja 2013. nije prestigao Frank Lampard.

Njegovih 164 ligaška gola postignuta u 298 nastupa i danas predstavljaju klupski rekord.

Također dijeli rekord Chelseaja po broju golova na jednoj utakmici, nakon što je 1968. godine postigao pet pogodaka protiv Aston Ville igrajući na krilnoj poziciji.

Posebno je impresivno što je sve to ostvario bez izvođenja penala.

Zapravo, jedini penal koji je ikada izveo bio je za Cork Celtic - i promašio ga je na čuvenom danu kada je George Best nastupio na Turner's Crossu.

Za reprezentaciju Engleske nastupao je protiv Walesa, Francuske i Jugoslavije, a bio je i član Chelseajeve ekipe koja je izgubila finale FA Cupa 1967. godine od Tottenhama.

Ugled koji je uživao bio je toliko velik da su ga navijači Chelseaja i njegovi nekadašnji saigrači izabrali u najbolju ekipu u historiji kluba, zajedno s Peterom Osgoodom i Gianfrancom Zolom, ispred legendi poput Jimmyja Greavesa, Roya Bentleya i mnogih zvijezda iz ere Joséa Mourinha.

Kada je 1969. godine napustio Stamford Bridge i prešao u Crystal Palace, za koji je upisao 67 nastupa prije završetka engleske karijere 1973. godine, većina fudbalskih historičara smatrala je da je njegova priča završena.

Međutim, Irska, a posebno Cork, svjedočili su izuzetnom drugom poglavlju života Bobbyja Tamblinga.

Pridružio se Cork Celticu u sezoni 1973/74 i pomogao klubu da osvoji jedinu titulu prvaka Irske u svojoj historiji.

Kada je Paul O'Donovan napustio klub prije naredne sezone, Bobby je preuzeo ulogu igrača-menadžera i odveo Celtic u evropska takmičenja.

Poslovne obaveze kasnije su ga navele da se povuče s menadžerske funkcije, ali je nastavio igrati i postizati golove s istim entuzijazmom.

Tokom pet sezona u Cork Celticu završio je kao najbolji strijelac kluba s više od 40 pogodaka.

Mnogi se i danas sjećaju nezaboravne utakmice kada je stao na gol umjesto Bertieja O'Sullivana i uspio ukrasti pažnju Georgeu Bestu tokom njegovog nastupa na Turner's Crossu.

Godine 1977. prešao je u Waterford, a godinu kasnije pridružio se zvjezdanoj ekipi Shamrock Roversa u kojoj su igrali Johnny Giles, Ray Treacy i Eamon Dunphy.

Nastupao je i kao gostujući igrač za Cork Hibernians tokom njihove američke turneje, a potom se pridružio Cork Albertsu u sezoni 1978/79.

Godine 1983. prihvatio je mjesto menadžera Avondalea, a tokom rada u klubu iz Ballintemplea ispisao je jedinstvenu stranicu fudbalske historije Corka nastupivši zajedno sa svojim sinom Garryjem u utakmici AOH Cupa.

Nakon što Cork između 1982. i 1984. nije imao klub u Ligi Irske, Bobby je imenovan za menadžera novoosnovanog kluba Cork City FC.

Iako je njegov mandat bio kratak, odigrao je važnu ulogu u ključnom periodu razvoja kluba.

Njegova povezanost s fudbalom nastavila se i kroz rad u Crosshavenu, kojem je pomogao da izbori plasman u FAI Cup 1986. godine.

Ipak, njegova ljubav prema igri nikada nije oslabila.

Tokom narednih decenija posvetio je bezbroj sati razvoju i promociji fudbala širom jugoistočnog dijela okruga Cork, posebno u Carrigalineu i Crosshavenu, gdje je ostao jedan od glavnih pokretača razvoja kluba sve dok ga bolest nije primorala da se povuče.

Kao priznanje za ogroman doprinos fudbalu, 2005. godine proglašen je fudbalskom legendom Corka, pridruživši se uglednom društvu u kojem se nalaze Noel Cantwell, Charlie Hurley, Frank O'Farrell i mnoge druge velikane irskog fudbala.

Malo je fudbalera koji su ostavili tako dubok trag u dvije države.

U Chelseaju će ostati upamćen kao jedan od najvećih strijelaca koji su ikada nosili plavi dres, dok je u Corku postao „jedan od naših“ - fudbalska ikona čiji je utjecaj daleko nadilazio golove i trofeje.

Njegovo ime zauvijek će imati posebno mjesto u historiji oba kluba i zajednica koje su imale privilegiju da ga smatraju svojim.

Najdublje saučešće upućuje se njegovoj dugogodišnjoj partnerici Valerie O'Connell te njegovim sinovima Garryju i Glennu.

Neka počiva u miru.